Leczenie kanałowe to często ostatni ratunek dla zęba, któremu grozi usunięcie. Sygnały ostrzegawcze potrafią być jednak mylące, a niektórzy pacjenci, gdy ból ustępuje, rezygnują z wizyty u stomatologa. To błąd! Diagnostyka w klinice stomatologicznej jest podstawą, szczególnie, gdy współczesna endodoncja dysponuje licznymi rozwiązaniami tak w postaci szczegółowych badań obrazowych, jak i technologii wspierających skuteczność leczenia.

Ból zęba potrafi skutecznie zepsuć nawet najlepszy dzień. Choć kojarzy się nam z ostatecznością, leczenie kanałowe (endodontyczne) to tak naprawdę ratunek dla zęba, który w innym wypadku musiałby w końcu zostać usunięty. Choć kwalifikacji powinien dokonywać specjalista, istnieją konkretne sygnały ostrzegawcze które wysyła organizm, sugerując, że miazga zęba (jego wewnętrzna, ukrwiona i unerwiona część) obumarła lub rozwija się w niej silny stan zapalny.

Wbrew pozorom, rozległy ubytek czy ciemniejszy odcień zęba to nie jedyne objawy alarmowe. Symptomów, które mogą wskazywać na konieczność leczenia kanałowego, jest znacznie więcej:

Podstawą diagnostyki i kwalifikacji do leczenia kanałowego jest badanie RTG, które pozwala uwidocznić zmiany wymagające interwencji endodonty. Na zdjęciu RTG widoczne są przede wszystkim ciemniejsze obszary wokół korzenia, które świadczą o zakażeniu. Podobne zmiany może być widać także w kanałach zębowych i w komorze zęba. Stomatolog, analizując obraz, zwraca uwagę na kilka możliwych objawów:

Zdjęcie RTG wykonuje się nie tylko przed rozpoczęciem leczenia endodontycznego, ale także w późniejszym czasie, w ramach wizyt kontrolnych. Pozwalają one w porę wyłapać zmiany w obrazie RTG, sugerujące, że potrzebne jest ponowne leczenie kanałowe.

Ząb rozbolał cię w weekend, nie masz dostępu do pogotowia stomatologicznego, więc zastanawiasz się, jak samodzielnie rozpoznać, czy ząb jest do leczenie kanałowego? Tu warto sięgnąć do podstaw, które mówią jasno, że leczenie kanałowe jest konieczne przy uszkodzeniu lub infekcji miazgi zęba. Powodem może być złamanie zęba czy nieleczone ubytki, przez które bakterie wnikają do wnętrza zęba, indukując stan zapalny.

Taką jasną sugestią, by nie czekać z udaniem się do specjalisty jest ropień. Powoduje on silny ból, ale też grozi dalszym rozprzestrzenianiem się infekcji. Zaniedbanie takiego stanu może doprowadzić do rozsiania się bakterii po całym organizmie, a nawet do sepsy. Zaniechanie leczenia jest więc tym bardziej niebezpieczne, a utrata jednego zęba to nie jedyne ryzyko, jakie należy brać pod uwagę. Co więcej, im szybciej podjęte leczenie endodontyczne, tym większe szanse na zachowanie własnego zęba.

Choć niektórych pacjentów kusi, by zamiast leczenia kanałowego wybrać usunięcie zęba, w klinice stomatologicznej Exclusive Dental Studio wychodzimy z założenia, że o ząb należy walczyć do samego końca. Własny ząb, zawieszony w zębodole na ozębnej, zapewnia naturalną amortyzację, czego nie potrafi implant, który zrasta się z kością. Poważnym argumentem jest też ochrona przed zanikiem kości, mogącym prowadzić do rozchwiania sąsiednich zębów, a nawet do zmiany rysów twarzy.

Utrata zęba zaburza estetykę uśmiechu i pewność siebie, umożliwiając w tym samym czasie przemieszczanie się sąsiednich zębów w stronę powstałej luki. Efektem są zaburzenia zgryzu, a nawet ból stawu skroniowo-żuchwowego czy chroniczny ból głowy. Nie jest więc przesadą stwierdzenie, że poddanie się leczeniu endodontycznemu pozwala zachować pacjentowi dotychczasowy komfort żucia i życia.

Niektórzy pacjenci zmagający się z bólem zęba rezygnują z wizyty, gdy ten ustępuje. Tymczasem niekiedy nawet silny ból całkowicie mija, jednak nie oznacza to, że ząb samoistnie się wyleczył. Do takiej sytuacji mogło dojść z powodu obumarcia miazgi (nerwu), ale bakterie dalej sieją spustoszenie, doprowadzając nawet do zakażenia kości. Podejrzane może być również odczuwanie silnej nadwrażliwości na zimno i ciepło bez zmian w obrazie RTG, które może wskazywać na świeże, ostre zapalenie miazgi, ograniczające się jeszcze do wnętrza zęba.

Wniosek? Jako pacjent należy być czujnym, a gdy pojawiają się sygnały ostrzegawcze, należycie na nie reagować. Podstawą diagnostyki, oprócz objawów, są badania obrazowe RTG i tomografia CBCT, których interpretacją zajmuje się lekarz stomatolog. Doświadczony endodonta, jeśli zachodzi taka potrzeba, wykonuje dodatkowo kilka szybkich testów, w tym termicznych i mechanicznych (test na zimno preparatem chłodzącym, test nagryzania, test żywotności miazgi pulpometrem etc.), które pomagają zakwalifikować ząb do leczenia kanałowego. Przy występowaniu alarmujących objawów wizyta w gabinecie stomatologicznym jest zatem koniecznością.